Eindelijk weer eens even tijd en zin om echt weer achter de computer te zitten.  

 

Na een lange tijd in het bos, zijn wij op begin januari onze nieuwe huis betrokken. Gelukkig was er niet veel opknapwerk, maar het is toch altijd weer een hele klus verhuizen. Het is heerlijk veel ruimte, heerlijke keuken, badkamer en gewoon weer lekker in mijn eigen bed slapen. Is toch allemaal wel heel veel waard. Na een poosje heel klein te hebben gewoond is het toch weer dubbel genieten van veel ruimte. Maar zoals het zo vaak gaat, gaan de mooie dingen gepaard met wat minder leuke dingen. Op de dag dat we de sleutel kregen, had ik tegelijkertijd een crematie. Een oom van mij is overleden 2 dagen voor oudjaarsdag. Hij was nog vrij jong 62. Dus een dag met gemengde gevoelens. Maar gelukkig is verder lijden hem bespaart gebleven.  

 

Na de verhuizing merkte ik dat het niet helemaal lekker ging met mijn Parkinson. De medicijnen die ik slikte was ik aan het mindere omdat ik daar zo ziek van werd dat het middel bijna erger was dan de kwaal. Na een bezoek aan mijn neuroloog werd duidelijk dat de type medicijnen die ik slikte voor mij niet werkte. Dus zijn voorstel: Dopamine!! Nou had ik altijd bedacht als de dag kwam dat ik dat moest gaan slikken dan zou de wereld even stoppen, maar niets is minder waar ik slik ze gewoon zonder al   te veel moeite. Langzaam de dosering ophogen om te voorkomen dat de bijwerkingen weer in alle hevigheid zouden optreden. Nou ik moet zeggen het valt alles mee. De pillen doen goed hun werk en de bijwerking vallen gelukkig tot op heden mee. Dus alles bijelkaar genomen ben ik er wel tevreden over. Nou maar hopen dat het zo blijft.  

 

Dus alles leek wel zijn gangetje te gaan. Tot ik voor 2 weken geleden een email kreeg dat er iemand uit mijn orkest plotseling was overleden. De maandag had ik nog met diegene gewoon staan praten en de volgende dat was hij plotsklaps overleden. 66 jaar oud. Wat onwerkelijk. Kan me voorstellen dat dat voor de familie een enorme klap moet zijn geweest. Ik was er al danig van door de war. Dus de maandag daarop stond ik op de begraafplaats. Wat kan het leven toch raar lopen. De orkestleden zijn er danig van ondersteboven.

 

Tot overmaat van ramp kwam ook de griep nog eens voorbij die hield me de afgelopen week op mijn bed. Nou weer opkrabbelen en hopen dat mijn energie weer snel op peil zal zijn.

 

Tot slot: we zijn nog steeds erg blij met ons nieuwe huis en nu maar hopen dat de rust weergekeerd is.